این الگوی EEG شامل burstهایی از اسپایک-ویوهای ۳ هرتز است که مدت‌زمان آن‌ها ۳ ثانیه یا بیشتر است. برای افزایش ویژگی این الگوی EEG، تنها burstهایی با مدت‌زمان ۳ ثانیه یا بیشتر برای طبقه‌بندی به‌عنوان اسپایک-ویو ۳ هرتز موردنیاز هستند. در بخش ابتدایی burst اسپایک-ویوهای ۳ هرتز، نرخ تکرار اسپایک‌ها کمی سریع‌تر از ۳ هرتز است. در طول burst، نرخ تکرار اسپایک-ویوها و همچنین دامنه اسپایک‌ها تمایل به کاهش دارند. گاهی اوقات، جزء اسپایک در burst اسپایک-ویوهای ۳ هرتز در انتهای دشارژ کاملاً ناپدید می‌شود.

مدت‌زمان و مورفولوژی دشارژ اسپایک-ویو نمی‌توانند میزان اختلال شناختی بیمار را در طول burst اسپایک-ویوهای ۳ هرتز پیش‌بینی کنند. مثال در یکی از شکل‌ها نشان می‌دهد که در ۴ ثانیه اول اسپایک-ویو ژنرالیزه، بیمار قادر به فشردن دکمه است، اما پس از آن نمی‌تواند، درحالی‌که در شکل دیگر هیچ پاسخی در ثانیه اول دشارژ وجود ندارد.

اسپایک-ویو ۳ هرتز الگوی کلاسیک EEG است که در بیماران مبتلا به صرع ابسانس کودکی مشاهده می‌شود. با افزایش سن، کمپلکس‌های اسپایک-ویو ژنرالیزه در بیماران مبتلا به صرع ژنرالیزه ایدیوپاتیک معمولاً نامنظم‌تر می‌شوند. EEG این بیماران در طول خواب اغلب burstهایی از پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه را نشان می‌دهد.

اسپایک-ویوهای ۳ هرتز به دلیل ارتباط قوی با صرع ژنرالیزه، به‌ویژه صرع ابسانس کودکی، به‌عنوان غیرطبیعی درجه سوم (Abnormal III) طبقه‌بندی می‌شوند.