گروه‌هایی از دو یا چند اسپایک متوالی با فرکانس بیش از 10 هرتز به نام پلی‌اسپایک‌ها شناخته می‌شوند. این الگوها می‌توانند به‌صورت ژنرالیزه یا منطقه‌ای باشند. انتقال به وضعیت پاروکسیسم سریع به طور تدریجی و پیوسته انجام می‌شود. اگر پلی‌اسپایک‌ها با یک موج آهسته که به‌وضوح دامنه‌ای بزرگ‌تر از اسپایک‌های قبلی دارد دنبال شوند، به آن‌ها پلی‌اسپایک-ویو گفته می‌شود. بیماران مبتلا به صرع ژنرالیزه ایدیوپاتیک که در حالت بیداری اسپایک‌های ژنرالیزه دارند، اغلب در هنگام خواب پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه یا پلی‌اسپایک-ویو نشان می‌دهند.

پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه معمولاً در صرع میوکلونیک جوانی و سندرم لنوکس-گاستو دیده می‌شوند. بیماران مبتلا به صرع‌های ژنرالیزه ممکن است علاوه بر پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه، برخی اسپایک‌های منطقه‌ای نیز نشان دهند.

ویژگی‌های بالینی و تشخیصی

انتقال به فعالیت پاروکسیسمال عمومی با دامنه پایین و الگوی موسوم به الکترودکرمنتال به صورت تدریجی و پیوسته رخ می‌دهد، به‌ویژه در بیماران مبتلا به سندرم لنوکس-گاستو، که در آن مرز بین الگوهای ایکتال و انترایکتال EEG مبهم است. در طول شب و در هنگام خواب، الگوهای تشنج EEG پاروکسیسمال سریع یا الکترودکرمنتال ممکن است به‌صورت ساب کلینیکی رخ دهند یا با تشنج‌های تونیک ژنرالیزه مرتبط باشند. گاهی اوقات، ماهیت ایکتال بالینی تنها با کمک روش‌های اضافی (مانند ثبت تنفس) قابل‌تشخیص است، زیرا آپنه یا تنفس نامنظم در طی پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه ممکن است موردتوجه قرار نگیرد.

پلی‌اسپایک‌های منطقه‌ای معمولاً در بیماران مبتلا به دیسپلازی کورتیکال کانونی دیده می‌شوند. نشان داده شده است که فرکانس چنین دشارژهای صرعی در ثبت‌های تهاجمی می‌تواند بسیار بالا باشد (100-500 هرتز). استفاده از فیلترها می‌تواند تمایز بین پلی‌اسپایک‌ها و آرتیفکت‌های EMG را دشوار یا غیرممکن کند. آرتیفکت زنگ‌زدن ناشی از Notch Filter ممکن است دشارژهای با فرکانس بالا را در ثبت‌های تهاجمی تقلید کند. باید در استفاده از فیلترها در این تنظیمات احتیاط شود.

پلی‌اسپایک‌ها به دلیل ارتباط قوی با صرع به‌عنوان غیرطبیعی III طبقه‌بندی می‌شوند. بسیار محتمل است که به دلیل پدیده تجمع زمانی، پلی‌اسپایک‌ها نسبت به اسپایک‌های ساده، صرع‌زاتر باشند.