burstهای اسپایک-ویو ژنرالیزه با فرکانس تکرار کمتر از ۲.۵ هرتز، معمولاً در بیماران مبتلا به سندرم لنوکس-گاستو مشاهده می‌شوند. برای تشخیص اسپایک-ویو آهسته، burstهایی با مدت‌زمان بیش از ۳ ثانیه موردنیاز است. مدت‌زمان و مورفولوژی این burstهای اسپایک-ویو آهسته نمی‌توانند میزان اختلال شناختی بیماران را در زمان وقوع این burstها پیش‌بینی کنند. بیماران مبتلا به سندرم لنوکس-گاستو تقریباً همیشه، علاوه بر اسپایک-ویوهای آهسته، دارای فعالیت پس‌زمینه آهسته هستند. این موضوع به این دلیل است که بیماران مبتلا به سندرم لنوکس-گاستو، به‌صورت تعریف‌شده، دارای ناتوانی ذهنی نیز هستند.

علاوه بر این، در هنگام خواب، بیماران مبتلا به سندرم لنوکس-گاستو دارای burstهای پلی‌اسپایک‌های ژنرالیزه یا پلی‌اسپایک-ویوها یا دوره‌های ۳ تا ۱۰ ثانیه‌ای با فقدان تقریباً کامل فعالیت مغزی (اپیزودهای "الکترودکرمنتال") هستند. این اپیزودهای الکترودکرمنتال اغلب با تشنج تونیک ژنرالیزه مرتبط هستند. گاهی اوقات، burstهای اسپایک-ویو آهسته با وجود فعالیت پس‌زمینه طبیعی رخ می‌دهند. چنین ترکیبی نشان می‌دهد که بیمار احتمالاً به سندرم لنوکس-گاستو مبتلا نیست.

همچنین، مهم است به یاد داشته باشیم که گاهی اوقات، حذف کامل اسپایک-ویوهای آهسته ممکن است با بهبود همزمان عملکرد شناختی همراه نباشد. این ممکن است به این دلیل باشد که اسپایک-ویوهای آهسته تغییر قابل‌توجهی در عملکرد ذهنی ایجاد نمی‌کنند. بااین‌حال، گاهی چند روز پس از توقف وضعیت اسپایک-ویو آهسته، بهبود قابل‌توجهی در عملکرد شناختی مشاهده می‌شود. این بهبود تأخیری احتمالاً به این دلیل است که کورتکس خسته شده و بنابراین، پدیده‌ای معادل با پدیده تاد (Todd's equivalent) بلافاصله پس از توقف وضعیت EEG باقی می‌ماند.